Najbardziej znanymi gatunkami są: sercolistna, orzęsiona, grubolistna, mieszańcowa.
Rośliny te tworzą grube, płożące się kłącza. Z nich wyrastają zwykle długoogonkowe liście, w zarysie okrągłe lub jajowate, zebrane w rozety. Liście są gładkie i zimnozielone, a ich wielkość zmienna zależna od gatunku.
Pędy kwiatostanowe osiągają wysokość 20-40cm.
KOLOR: kwiaty bergeni mają barwę białą, purpurową, ale najczęściej różową w różnych odcieniach.
KWITNIENIE: Rośliny kwitną długo, od marca do maja, a niekiedy powtarzają kwitnienie jesienią.
UPRAWA: Rośliny te są łatwe i niezawodne w uprawie. Ma wiosnę należy jedynie osunąć zeschnięte liście i przekwitłe kwiatostany.
Bergenie cechuje niezwykła żywotność i długowieczność, a także odporność na suszę zachwaszczenie i zanieczyszczenie powietrza. Raz posadzone rozwijają się na danym stanowisku przez wiele lat.
GLEBA: Przystosowują się do prawie każdej gleby według zasady im więcej słońca, tym więcej wilgoci.
STANOWISKO: Najlepiej rozwijają się na stanowisku pół cienistym, w podłożu próchniczym, umiarkowanie, ale stale wilgotnym. Na glebach żyznych rośliny słabiej kwitną, tworzą za to okazałe rozety liściowe. W sprzyjających warunkach rośliny rozrastają się szybko i tworzą gęste zielone okrywy.
Bergenie rosną dobrze (pojedynczo, w małych lub dużych grupach) w miejscach cienistych, niedostępnych dla innych roślin, na stokach i zboczach (także suchych i kamienistych). Służą do tworzenia runa pod drzewami iglastymi i liściastymi.
OGRODY: na rabatach i murkach kwiatowych, w ogrodach naturalistycznych, ogrodach skalnych, parkach krajobrazowych, nad zbiornikami wodnymi.
ROZMNAŻANIE: Przez podział roślin wczesną wiosną albo za pomocą sadzonek z trzema liśćmi za pomocą sadzonek wierzchołkowych. Sadzonki z trzema liśćmi pobiera się od kwietnia do czerwca i ukorzenia w perlicie lub torfie.
